Güven bağı yalnızca anne ve çocuk arasındaki ilişkiyle sınırlı değildir; aynı zamanda bireyin kendisiyle ve dış dünyayla kurduğu ilişkiyi de kapsamaktadır. Bu bağlamda, erken dönem deneyimler bireyin içsel dünyasının şekillenmesinde ve çevresiyle kurduğu ilişkilerin niteliğinde belirleyici bir rol oynamaktadır.
Birey, metaforik olarak bir trene benzetilebilir. Bu tren, raylar üzerinde ilerlemeye devam ederken, çarklarından biri arızalı olsa dahi hareketini sürdürebilir. Ancak bu arıza, süreç içerisinde raylara zarar vererek etkisini dolaylı
biçimde ortaya koyar. Benzer şekilde, erken dönem yaşantılarda ortaya çıkan psikolojik yaralanmalar da bireyin yaşamı boyunca kurduğu ilişkilerde kendini göstermeye devam eder.
Bu tür yaralanmalarla yaşamını sürdüren bireyler, yeni ilişkiler kurmaya ve farklı sosyal çevrelere dahil olmaya devam etseler de, içsel olarak taşıdıkları bu kalıcı izler ilişkisel örüntülerini etkilemektedir. Birey, bu acı verici deneyimlerle yüzleşmediği takdirde, söz konusu duyguları bastırma eğilimi gösterebilir ve yeniden
incinme korkusu geliştirebilir.
Bu korkuların bir sonucu olarak birey, kendisini koruma amacıyla daha mesafeli ve temkinli ilişkiler kurmaya yönelmektedir. Zamanla bu durum, bireyin dış dünyayı potansiyel bir tehdit olarak algılamasına ve kişilerarası ilişkilerde güven duygusunun zayıflamasına yol açabilir. Böyle bir dünyada ise bireyin sevgi, yakınlık ve mutluluk gibi olumlu duygusal deneyimlere ulaşması giderek zorlaşmaktadır.
Mag. phil. Gökhan Birgin
Pedagog & Psikolojik Danışman & Aile Danışmanı
İletişim: goekhanbirgin@gmail.com
